“Ben, uzatmayı arzu ederek, namaza dururum da bir çocuğun ağlamasını işitir, onun annesine güçlük çıkarıp üzmekten hoşlanmadığım için, namazı kısa keserim.”
(Buhari, Ezan 61, 163)
Efendimiz, o zamanlarda ümmetinin çocuklarının ağlamalarını duyduğu zaman tepkisi bu şekilde olmuş.
Peki bugünlerde biz ümmetinin durumu nasıl? İslam Dünyası’ndaki özellikle de Gazze’deki ümmetin çocuklarının, annelerinin ağlamalarını, feryatlarını hangimiz hakkıyla işitiyoruz, gerekli aksiyonu alıyoruz? İşit/e/miyorsak bunun en önemli nedeni; yaşadığımız hayatın içerisinde oluşturmuş olduğumuz konfor alanlarımız.
Fotoğraf: Şati Mülteci Kampı – Gazze – 2017
7 Paylaş:
